YAŞANMAMIŞ BİTMİŞ

Koşulmamış yolların sonundayım. Buraya bi'şekil de gelmiş olmalıyım. Ama
nasıl! Arada yaşanmamışlık varsa nasıl sona varılmış olunabilir ki...
Yaşanmamış ama bitmiş! İki nokta arasında seni sevdiğim boyunca nasıl
hiç bir şey paylaşmamış iken var olmayan 'biz' bitmiş olabilir. El ele tutuştuk mu
hiç? Sarıldık mı birbirimize? Ya kavga etmeden nasıl tükettik var olsa da bir
maziyi...
Bir resimde bizi yan yana koyan, diğer resimde ayrı yerlere koymuş belli ki.
Görünen bu! Lakin; 'Biz yaşanmamış ve bitmiş' olamayız.

                                                                                 ''Burak SEVİNÇ''

PARÇALARIN BÜTÜNÜ 1

Koşuşturuyorum rüzgarın ardından.
Çıkmaz bir sokağa geldi konu...
Düşüncelerimi, duygularımı, bildiklerimi topladım kilitledim. Sustum!
Aslında...
Susmam gereken vakitler konuştum. Konuşmam gereken vakitler ise sustum.
Sonunda ne olacaksa, o olmasın istiyordum!
Belki de o ben değilimin tedirginliği bu suskunluk!
Sonra dedim ki...
Önce sola, sonra sağa, sonra tekrar sola dikkatlice bakmalıydım. O kalpte
karşıdan karşıya geçerken!
Öyle bir vakitte hep olmadık şeyler oluverir.
Dikkatsizlik öldürdü o aşkı!
                                                                                 ''Burak SEVİNÇ''

SÖZLER

Sözler yazıldığında baki kalırlar elbette, lakin manaları uçar gider. Ve her
gönülde başka makamda yer bulur ya da yersiz yurtsuz kalırlar. O'na
yazdıkların s'onsuz da var olur. Sahipsiz bırakılsalar bir vakit, sığınacak bir
gönül bulur b-aşka bir vakit! Yazılmaya söylenmeye görsün sözler, ilk bakışta,
ilk duyuşta, ilk okuyuşta anlamsız gelseler de, yerleştiklerinde bir kalbe
zamanla daha anlam kazanılar. İnceden, içten içe işlerler bahsettikleri
duyguları...
Ve; Vakit geldiğinde o duygu olurlar, o duyguyu anlatır, kanarlar. Sözler!

                                                                              ''Burak SEVİNÇ''

KENDİMİ BULDUM

Bir vakit herkes kendi özgürlüğü kullanıyor. Bazı vakitler kendime sorarım, ben
niye bir umuda takılıp kalanım. O umut kendi özgürlüğünü yaşarken, bu
tutsaklık, acıya sarılıp kalmak, kendini bitirmek tüketmek nasıl bir işkencedir
insanın kendisine yaptığı. Cevabı yoktu, cevap aramakta çare değildi. Yeni
umutlar, fikirler bulmak mesele...
Aslında eskileri askıya almak ya da bitirebilmekti daha özgür olmak.
Eskileri gömmek! Kaybolduğun bu yerden yeni bir kapı açmak. Bu kapı yeni
umutlara, özgürlüklere açılacak olan kapıydı.
....
Eskilerden kurtulmayı başarabildiğim de, umursamamayı öğrendiğimde...
O kapıyı aralamayı başardığımda içeriye giren ışıkta...
O vakte kadar kaybettiğim şeyi! Kendimi buldum.

                                                                                     ''Burak SEVİNÇ''