KOLAY OLANI SEÇTİLER

Kara tahtaya ak yazılar yazmak! Güneşin geceye doğup, geceyi
temizleyebilmesi gibi...
Kara yazılmışlarda temizlenebilirdi belli ki! O kadar güzel yaşanacaklar vardı ki...
Ak tebeşirim kara tahta üzerinde dolansa beyaz, dolandıkça bembeyaz...
Aklar düşecekti kara bahta! Lakin bir el vardı. Ben yazdıkça o siliyordu.
Sildikçe aklar yok oluyordu. Güneş bu vakti terk ediyordu onun yüzünden.
Aklamak en zoru, karalamak ise kolay olan, hep kolay olanı seçtiler. Bu vakit,
bunun için karamsarlıkların mahkumu. Kolay olanı seçmeseydiler...

                                                                               ''Burak SEVİNÇ''

HOŞÇAKAL

En son koşuşturduğum kalp sendin. Aceleciliğimi aşkıma(heyecanıma) ver.
Sen de kalmışlığımla hoşçakal, tüm sevdalara...
En son kurduğum hayallerimin kahramanı sen! Mutluluğa çıkan merdivenlerdeki
basamaklarım sen! Sana takılıp düşmüşlüğümle hoşçakal, tüm sevdalara...
En son karşılaştığım sevdanın karanlığı içinden içime aktı, yaktıkça yaktı
canımı, sonra küllenen gönülü savurdu başka başka sevdalara ardındaki
fırtına. Bir başkasına bırakmışlığımla hoşçakal, tüm sevdalara...
En son koşuşturduğum kalp sendin. Bu vedayı sen de bul, varamadığım o yer
sen! Hoşçakal.
                                                                              ''Burak SEVİNÇ''

RENKLERİMİZİ BULSAK

Bir bak etrafına ne kadar çok gri var! Soğuk, ifadesiz ve anlamsız bir
o kadar çok gri...
Duygular, arkadaşlıklar, aşklar! Sadece duvar, bir renk ve taşlar değil
gri! Tutsam elinden ve gitsek. Bir deniz kenarına, deniz mavi. Denizin
üstünde batarken kızıl güneşi izlesek. Yemyeşil kırlara atsak kendimizi,
mavi gökyüzü, beyaz bulutların altında koşuştursak. Bir çiçek bulsak,
papatya beyaz, gül kırmızı, sünbül mor...
Yoruldumu otursak kahverengi bank'a kuşlara yem uzaksak mutluluk
paylaşırcasına, mutluluğun bir rengi olsa mesela sarı, aşkın kırmızı...
Griler içinde renklerimizi bulsak.
                                                                       ''Burak SEVİNÇ''

NEREDE O KADIN

Bir vücut değil, bir ruh arıyor insan! İçinde sonsuzluğa dolansam. Onunla
kaybolsa tüm başka şeyler. Aşk mı olsam, aşık mı? Bir değil, bir çok şeyi
onunla paylaşsam. Bitmesek tükenmesek. Ruha eş olsun dediğim. Ama bildiğim
ruha eş olmuşların kavuşamadığı, efsanelerde yaşadığı. Nerede, nasıl
buluşur kalpler, hesaplar kuruşlukken bu dünyada...
Sevmek hesapsız ve karşılıksız değil mi yoksa. Kim neyi arıyor, neyi
istiyor şu aşk denen yangın yerinden, ardı harabeden. Hep bir karşılığı mı
olmalı, karşılıksız o'nu arıyorken kalp...
Nerede o! Nerede o ruh! Nerede o kadın!

                                                                                ''Burak SEVİNÇ''