TANIDIK BİR SES

Unutulmaya yüz tutmuş bir tanıdıklıkda geliyordu sesi...
İlk cümlesinde titrek harflerin oluşturduğu, korkak kelimeriyle...

-İçindeki çocuk büyümüş!

Biraz heyecanlıydı. Biraz ne yaptığını bilmiyor gibi şaşkındı. Biraz da
söyleyecekleri uçmuş gitmiş telaşesi sesinde...
İçimdeki çocuk büyümemişti. İçimdeki çocuk onu sevmiyordu artık. O sesten
korktuğu için karşısına o çocuk değil, bu adam çıkmıştı.

-Sen!..

Devam etmesine izin vermemiştim. Sen diye başlayan o cümlenin nereye
gideceğini bilmeyerek. Artık ben yoktum. O içimdeki çocuk yoktu. Bir
yabancıyla konuşulmuşluğu veya yanlış numara buluşulmuşluğuydu bu!
Derin ve uzun bir sessizliğin ardındaki veda cümlesi...

-Hoşçakal!

Bu cümle karşısında sadece sessizdim. Sadece sessizdik! Sadece sessizlik.
Kurulmamış cümlelerin, buluşulmamış bir aşkın, kavuşamamış kalplerin
sessiziliği...
Tüm zamanlardan geriye kalan tek kelime buydu. İçimdeki çocuk acıdı.
Kim olduğunu bilmiyordum. Tanıdık bir sesti.

                                                                       ''Burak SEVİNÇ''

BENİ SEN'DEN KURTARABİLİR MİSİN?

Beni senden kurtarsana! Bu sonu olmayan, ansızın gelen sevmelerimden...
Bir başka vakitten kalma kavuşmayı imkansızlaştıran geçmişler var. Ne
kadar çok sevsemde olmayacak. O vakitler; Yanlış zamanlarda yanlış
yerlerdeydim belli ki, bu vakit sevmeleri beceremiyorum. O vakitlerden
kalma bi'şeyler engel oluyor sevmelerime...
Kati bir mevzu bu! Ben yokken olanlar, biz olduğumuzda sorun çıkaracak,
kabullenemiyor insan bazı şeyleri ne kadar basitte olsa! Korkuyor bir vakit
şu kemiksiz dilden dökülecekler ve felaket olacak diye...
Biz olamayız hiç bir vakit! Bu nedenledir senden bu isteğim. Sana ansızın
gelen sevmelerimden, sana olan bu garip bağımlılığımdan...
Beni senden kurtarabilir misin?
                                                                          ''Burak SEVİNÇ''

DÜŞLERİMİ VERMEDİM

Bir başkasına vermedim düşlerimi, bir kenara sakladım. Gerçek
ol(a)mayacaklardı hiç! Ve yaşan(a)mayacaklardı bu şekilde ama kimselerde
kirletemeyecekti. Hep ilk düşlediğim gibi temiz ve benim kalacaklardı.
Merak buyuracaktı gönül; Düşler gerçeğe dökülseler bu hayal ırmağından
hep mi böyle temiz akacaklardı ve karışıp başka ırmaklara daha gür, daha
çoşkulu mu olacaklardı. Yahut kirlenecekler miydi bir vakit, sonsuza
akamayacaklardı, kuruyacaklardı belki...
Merak buyuran gönül bilmeli ki her iki şekilde de kullanılacaktı,
yıpratılacaktı, eskiletilecekti düşlerim. Bu düşünce onları kendime
sakladım. Onları anlayan, onlara sahip çıkacak ve kollayıp koruyacak bir
gönül vaktine kadar! Bu düşünce, kimselere...
Düşlerimi vermedim.
                                                                        ''Burak SEVİNÇ''

GEÇMİŞLİK

Bir kutu hazırladım. Geçmişlik!
Dört köşeli diyecek olsalar, sevinçten değil! Bir şekli dahi olduğunu
sanmıyorum.
İçi karanlık olur diyecek olsalar, karamsarlıktan değil ve bir kapağı yok!
Bir zaman dolacak deseler, duygulara sınır koyduğumdan değil! Ömürlük bir
kutu! İçine konulacak çok hikayem var.
Başı boş bırakılmışlık zamanıyla, aslında sahip çıkılamamışlık
yaşanmışlıklarıyla doldurmak niyetiyle...
Bir hikayenin öncesi ve sonrası, bu zamanın geçmişi olanları o kutuya
koymak niyetindeyim. Evet; O kutu da bir mazi saklamak! Şu an yaşanmaya
başlanmış, eskitilmiş, kullanılmış sonra bir vakit durup bakıldığında
geçmiş denen, o küçük hikayeleri doldurmak için, beynimde, aklımda, ruhumda
bir yerlerde hazırladığım kutu...
Geçmişlik!
                                                                               ''Burak SEVİNÇ''