İçimdeki koşmak isteyen o hislerin tümü, bir köşeye çekilmiş sakin, sessiz,
suspus olmuşlar. Bu! Kendine nefret, düşmanlık, bencillik! Bizden ne
istiyor. Söylemesin gönül diyorlar, artık 'aşk, aşık olmak istemiyorum.'
Gönül, öyle katı, öyle sert, bi'çare kendine çekilmiş. Nasıl bir umudun
umutsuzluğu, tüm kapılarını kapatmış. Kimsesiz bekliyor.
Beni soran olursa ardıma gizlenmiş, neler oluyor diye kendi ufkum da
ölesiye bir seyirdeyim.
O hisler ise sorarlarken, neden hiç...
İçimden gelmiyor, elimden ne gelir. Onlar sessizce isyan ediyorlar, Gönül,
kimsesiz bekliyor, ben, sessizce bekliyorum.
''Burak SEVİNÇ''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder