AYNI SEN

 Karşıma geçmiş başkası gibi, bu yabancı kim, birbirimize yalancı olmuşuz.
Bir cümle ki dilinden düşen, duymaya yetmez üstüm başım, buz gibi bir
rüzgarla söylenmiş. Ya içimizdeki; cehennem ateşi mi, bak yavaş yavaş
yanıyor herşey aslında ora da, kül olacak, bitecek hepsi! Ve ilk fırtınayla
yalnızlık savrulacak her yanımızda. O zaman, kim kurtaracak bizden başka,
bizi...
 Yeniden kim inandıracak! Bizi, bize...
 Sen umutsuzluğum, ben, bir umut daha koşsam değişmeyecek. O yabancıyla
yeniden tanışsam değişmeyecek. Çünkü; Hangi pencereden baksam gördüğüm
'aynı sen' olacak!
                                                                                  ''Burak SEVİNÇ''

BAZEN BÖYLE OLUR İŞTE

 Bazen, böyle olur işte...
 Öyle bir vakitsizdir ki herşey, sen ve o! Tek kişilik yeri kalmış, aynı
araca ama o senden yaklaşık bir adım önce...
 O'ndan önce, koşmak mıdır? Arada kalmış fikir olan kararsızlığın kararı.
Bu karmaşa içinde, o biner ve herkes o vakit gider. Sen bir sonraki aracın
dolmasını bekleyen ilk müşterisi olursun. İlk olmak! Bu düşünce, sabırsızlık
başlar, hayata geç kalmışlık ya da o'na yetişememişlik pişmanlıkları,
korkuları...
 O vakit, kaybettiğin bir şey mi var ya da kazandığın bilinmez. Sadece
anlarsın ki, senden bir adım önde olanlar hep gider ve sen beklersin.
Hayat bu! Bazen böyle olur işte.
                                                                          ''Burak SEVİNÇ''

SESSİZCE BEKLİYORUM

 İçimdeki koşmak isteyen o hislerin tümü, bir köşeye çekilmiş sakin, sessiz,
suspus olmuşlar. Bu! Kendine nefret, düşmanlık, bencillik! Bizden ne
istiyor. Söylemesin gönül diyorlar, artık 'aşk, aşık olmak istemiyorum.'
 Gönül, öyle katı, öyle sert, bi'çare kendine çekilmiş. Nasıl bir umudun
umutsuzluğu, tüm kapılarını kapatmış. Kimsesiz bekliyor.
 Beni soran olursa ardıma gizlenmiş, neler oluyor diye kendi ufkum da
ölesiye bir seyirdeyim.
 O hisler ise sorarlarken, neden hiç...
İçimden gelmiyor, elimden ne gelir. Onlar sessizce isyan ediyorlar, Gönül,
kimsesiz bekliyor, ben, sessizce bekliyorum.

                                                                         ''Burak SEVİNÇ''

ONLAR BU YÜZDEN VARLAR

 Bak kurduğum hayaller var senin için, ne güzel, ne hoş. Ben gittikçe yok
oluyorum. Sen başladın içimde, sen oluyorum aslında, sana hayaller kurarak
başka bir biçimde, bu duygu bambaşka.
 Sana koşuyorum, önüme koyduğun bu engeller ne! Kurduğum hayalleri
beğenmedin mi, hepsini bir bir yıkmak için bu uğraş nedendir. Ve şimdi
gidiyorsun! Ardında ne bıraktığına baksana, hiç umrunda değil mi? Hani
hiç gitmeyecektin!
...
 Sende sonra, rüzgarlar esti, fırtınalar koptu içimde, sonunda senden kalan
herşeyi alıp gittiler onlar. Tertemiz yeni başlangıclar beklerken...
 'O' geldi. Senin gibi! Sana benziyor üstelik herşeyi ve yeniden kurmaya
başladım, tüm o senin yıktığın hayalleri...
 Hep böyle olurdu zaten, bir şekil de, bir zaman 'o' da herşeyi yıkıp
gidecek. Kalp yine üzülecek, fırtınalar yine kopacak, harabeler yeniden o
mutlu günlerine dönebilmek için bir b-aşka tutunacak dal arayacak. Kalp
kendi için eş olanı bulana kadar sınanacak.
 Galiba...
 'Onlar bu yüzden varlar'
                                                                    ''Burak SEVİNÇ''