Oyunlar oynamazmıydık çocukken, bıkana kadar dönmezdik eve sokaktan,
hem bıkmak neydi ki...
Her yeni güne yeni planlarımız yokmuydu, kaldığı yerden devam etmesi
gereken oyunlarımızda...
Topun peşinden koşarken kaç kere düştük kalktık, dizlerimiz, ellerimiz,
ayaklarımız parçalandı acı çekmedik mi? Acı çekeceğimizi bile bile o topun
peşinden giderken zevk almadık mı?
Büyüdükçe o topun yerini aşk aldı işte! Lakin; oyun bitmedi. Aşkta;
herkesin birbirini yaralayarak oynadığı, bir yandan zevk alıp diğer yandan
acı çektiği bir oyundu sadece...
''Burak SEVİNÇ''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder