AKŞAM OLDU BİR NESİLDE DAHA

Akşam oldu bir nesilde daha, kepenkler indirildi gençlik kapandı. Sermaye
hesabı yaşanmışlıklarla, pişmanlıklarla, ertelenmişliklerle dolu.
Yaşlılıkta telafi edilmesi güç olan birçok yarım kalmışlıkla...
Bıçak gibi keskin pişmanlıklar, geride ölene kadar kapanmayacak yaralar
bıraktı! Kan durmayacak, dursa bir vakit kanayacak birçok keşke kaldı elde
avuçta...
Geri dönüşü olsa...
Geri dönüşü olsa kim düzeltmez ki hatalarını, pişmanlıklarını,
yarım kalmışlıklarını...
Lakin; Çok geç! Akşam oldu bir nesilde daha...

                                                                     ''Burak SEVİNÇ''

KARANLIĞIN SESİNİ DUYMAK

Karanlığın içine düşmek değil bu, karanlık düştü içime bir kere...
Karanlıktan çıkmaya çalışmak boş yere, çırpınışlarım nafiledir. Asıl mesele
karanlığı içimdem çıkartmakta...
Öyle bir an ki bu! Hiç bir şeyi görmediğim bir yerde bilmediğim ses'e doğru
koşmak ya da kaçmak, karanlığın sesini duymak.
Karanlıktan koşarak kaçmakta olduğum ses, kaçtığım ses'e doğru koştuğum
karanlık...
Kurtuluşa giden yol değil bu! En zifiriye doğru bir yol, kendi içindeki
çıkmazlara mahkum olmak, düştükçe 'Karanlığın sesini duymak!'

                                                                             'Burak SEVİNÇ'

BU KENDİ KARANLIĞIN

Kurulu hayallerini neden yıktın ki...
Kim için! Yeni hayallerin hep ölü ve imkansız. Korkuların ardında
gizlendiğin demir parmaklıklar şimdi...
Tuzağa düşmüş ve çaresiz gibisin, kaçtığın ve teslim olduğun, bu kendi
karanlığın...
Ardında bıraktığın kırık dökük tüm umutlar hiç umrunda değil belki...
Kendini hayata kapatıp bu yaşamamazlık neden, bitirdiklerinden kaçarken
kime doğru umutlarını kaybettin ki ne geri dönebiliyorsun, ne de ileriye
doğru adımlar atabiliyorsun. Kendini aradığın çıkmaz sokak 'bu kendi
karanlığın'
                                                                        ''Burak SEVİNÇ''

BU BİR RUH HALİ

Anlatsam anlarlar mı ki...  Onlar görmeden duymazlar, duymadan anlamazlar,
anlamazlarsa bilmezler... Bilmeden söyledikleri ilaç olmaz ki olsa olsa
derdime dert olurlar. Dışımdan görünen, içimden yansıyan mı? İçim gülmüyor
ama... Düşlerdeyim düşdükçe düşüncelerin içine daldım, daldıkça karanlık!
Bak şu halime, tüm aleme seyranlık. Üstelik seyran eyleyip güldüler,
bilselerdi derdimi gülmezlerdi belki...
Onlar sadece bedenimi gördüler, ruhumu görselerdi anlardılar beni... Çünkü;
'bu bir ruh hali'...
                                                                              ''Burak SEVİNÇ''